چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داد زل بزنی و بجای اینکه لبریز کینه و نفرت شی حس کنی که هنوزم دوسش داری

    چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه ی وجودت له شده

     چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی ولی وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی

      چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوزم دوسش داری

    چقدر سخته گلت رو تو باغ دیگه ای ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و آروم زیر لب بگی :

 گل من باغچه ی نو مبارک